هوا سرد نیست... پشت پنجره شاید. اما وقتی پتو دور خودت پیچیده باشی و کنار بخاری نشسته باشی اصلا" سرد نیست. یعنی نباید باشد. اما من، ضخیم ترین پالتو را پوشیده ام، و گرمترین پتو را دور خود پیچیده ام، و آنچنان به بخاری نزدیکم که هر آن ممکن است ریشه های پتویم آتش بگیرد. و با این حال، ببین چطور می لرزم...
لرزشم از سرمای هوا نیست؛ از درون یخ بسته ام... سرمای نبودنت خیلی بیشتر از آن است که گمان می کردم...
بی حضور روشن گرمای نگاهت، دل من تا پایان زمستان دوام نمی آورد... پشت پنجره زمستان است. و توی اتاق. و توی تمام وجود من... و دلم همین روزها از سرما منجمد خواهد شد... چه کسی می گوید بعد از زمستان بهار می آیـد؟!...که بـود که تـرتیب فصـل ها را در گـوشم زمـزمه کـرد؟!... تو را نمی شناخت؟! یقینا" آشنای باغ سبز لبخند تو نبود...

بهار، بودن توست

 تا نباشی زمستان به سر نمی آید... دیگر نفس هایم هم گرمی ندارند... دست های کوچک دلم، دیگر گرم نمی شوند از نفس های به شماره افتاده ام... در طول تمام این زمستان ها، نگاه کن به اندام من، و ببین که چطور می لرزم... و می لرزم... و می لرزم... و هیچ آتشی دوام نمی آورد در این سرما... و اگر لرزش دندانهایم بگذارد، می خواهم بگویم : کمکم کن... از زمستان می ترسم... از شاخ خشکیده، از باغ بی بهار، از هجوم سرما، می ترسم...
چه شد که گل لبخندت بهانه ی بهارم شد؟... که تبسم کنی و آفتاب نگاهت در رگهای خشکیده ی باغ شور بهار بیافریند...

گل من بگو کی گفته با یه گل بهار نمی شه
انتظار بی عشق روی تو که انتظار نمی شه...

از مرز بی قراری گذشته ام، شده ام یکپارچه انتظار... و انتظار بی حضور ملکوتی ات معنایی ندارد... انتظار، یعنی دلی که به عشق می تپد... یعنی دل من جز تو بهانه ای برای تپیدن ندارد... کاش شب های چشم انتظاری ام را پایان می بخشیدی پیش از آنکه قلب بی قرارم در هوای دوری ات از تپیدن باز ایستد...
هیچوقت در انتظار نباشی عزیز جانم... هیچوقت در انتظار نباشی...

از وبلاگه یه اشنا